چگونه می توان قضاوت کرد که آیا کیفیت ترانسفورماتور جریان باقیمانده واجد شرایط است؟

1. بازرسی ظاهری
یکپارچگی پوسته: بررسی کنید که آیا پوسته ترانسفورماتور دارای علائم آسیب، ترک، تغییر شکل یا سوختن است یا خیر. اگر چنین مشکلاتی وجود داشته باشد، ممکن است نشان دهنده این باشد که ساختار داخلی ترانسفورماتور آسیب دیده است و استفاده عادی را تحت تاثیر قرار می دهد.
وضوح علامت گذاری: بررسی کنید که آیا علائم روی سطح ترانسفورماتور واضح، دقیق و کامل هستند، از جمله مدل، مشخصات، جریان نامی، ولتاژ نامی، سطح دقت، سازنده و سایر اطلاعات. علائم نامشخص ممکن است منجر به انتخاب نادرست پارامتر در حین استفاده شود.
اتصال پین: بررسی کنید که آیا پین ها محکم هستند، آیا لحیم کاری شل، سرد، شکستگی و سایر پدیده ها وجود دارد و آیا سیم مسی در ریشه پین ​​باز است یا خیر. اتصال پین خوب پایه ای برای اطمینان از عملکرد طبیعی ترانسفورماتور است.
2. تست عملکرد عایق
اندازه گیری مقاومت عایق: از تستر مقاومت عایق یا محدوده مقاومت مولتی متر برای اندازه گیری مقاومت عایق بین سیم پیچ اولیه و سیم پیچ ثانویه، بین سیم پیچ اولیه و پوسته و بین سیم پیچ ثانویه و پوسته استفاده کنید. به طور کلی، مقاومت عایق باید بیشتر از چند صد مگا اهم یا حتی بیشتر باشد. مقدار خاص را می توان به دفترچه راهنمای مشخصات محصول ارجاع داد. اگر مقدار مقاومت عایق خیلی کم باشد، به این معنی است که عملکرد عایق ضعیف است، که ممکن است باعث نشت، اتصال کوتاه و سایر خطاها شود که بر دقت اندازه گیری و ایمنی استفاده تأثیر می گذارد.
تست مقاومت عایق: با اعمال ولتاژ بالا AC یا DC معین، تحمل عایق ترانسفورماتور آزمایش می شود. ولتاژ تست باید با توجه به سطح ولتاژ نامی ترانسفورماتور و استانداردهای مربوطه تعیین شود. تحت ولتاژ تست مشخص شده، ترانسفورماتور باید بتواند مدت زمان معینی (مثل 1 دقیقه) تست ولتاژ مقاومت را بدون خرابی عایق یا فلاش اوور تحمل کند، در غیر این صورت به این معنی است که استحکام عایق کافی نیست و محصول فاقد صلاحیت است.
3. آزمون نسبت تبدیل
محاسبه نسبت تبدیل نظری: با توجه به پلاک نام ترانسفورماتور، نسبت جریان نامی اولیه آن به جریان نامی ثانویه، یعنی نسبت تبدیل نظری را تعیین کنید. برای مثال، جریان نامی اولیه یک ترانسفورماتور جریان باقیمانده 100A و جریان نامی ثانویه 0.1A است، سپس نسبت تبدیل نظری 1000:1 است.
اندازه گیری نسبت تبدیل واقعی: می توانید از تجهیزات حرفه ای مانند تستر ترانسفورماتور جریان برای عبور جریان شناخته شده در سمت اولیه، اندازه گیری جریان القایی در سمت ثانویه و سپس محاسبه نسبت تبدیل واقعی استفاده کنید. نسبت تبدیل واقعی را با نسبت تبدیل نظری مقایسه کنید. انحراف بین این دو باید در محدوده مجاز باشد. به طور کلی، انحراف نسبت تبدیل ترانسفورماتور با سطح دقت بالاتر کمتر است، مثلاً بیش از ±{0}}.5٪ یا ±1٪ نیست. اگر انحراف خیلی زیاد باشد به این معنی است که نسبت تبدیل ترانسفورماتور نادرست است که منجر به خطای بزرگ در نتیجه اندازه گیری می شود.
4. تست دقت
از منبع جریان استاندارد استفاده کنید: از یک منبع جریان استاندارد با دقت بالا برای وارد کردن جریان های با اندازه های مختلف به سمت اصلی ترانسفورماتور استفاده کنید. مقدار جریان باید محدوده جریان نامی ترانسفورماتور و محدوده جریان اضافه بار معینی را پوشش دهد.
اندازه گیری جریان ثانویه: از یک آمپرمتر با دقت بالا برای اندازه گیری جریان خروجی از سمت ثانویه ترانسفورماتور استفاده کنید و مقدار اندازه گیری شده مربوطه را ثبت کنید.
تجزیه و تحلیل مقایسه ای: مقدار اندازه گیری شده را با مقدار مورد انتظار محاسبه شده بر اساس نسبت تبدیل نظری برای محاسبه دقت مقایسه کنید. فرمول محاسبه برای دقت این است: دقت {{0}} (مقدار اندازه‌گیری شده - مقدار مورد انتظار) / مقدار مورد انتظار × 100%. با توجه به الزامات مختلف سطح دقت، دقت ترانسفورماتور جریان باقیمانده باید استانداردهای مربوطه را برآورده کند. به عنوان مثال، دقت ترانسفورماتور سطح 0.5 باید در ± 0.5٪ باشد.
5. آزمون خطی بودن
مقادیر جریان مختلف را وارد کنید: یک سری جریان با اندازه های مختلف را در سمت اولیه ترانسفورماتور وارد کنید، به تدریج از صفر به جریان نامی و یک جریان اضافه بار معین افزایش دهید و همزمان جریان خروجی مربوطه را در سمت ثانویه اندازه گیری کنید.
رسم منحنی: از جریان ورودی اولیه به عنوان مختصات افقی و جریان خروجی ثانویه به عنوان مختصات عمودی برای رسم منحنی مشخصه ورودی و خروجی ترانسفورماتور جریان استفاده کنید.
خطی بودن را ارزیابی کنید: شکل منحنی را مشاهده کنید. اگر منحنی تقریباً یک خط مستقیم باشد، به این معنی است که خطی بودن ترانسفورماتور خوب است. اگر منحنی آشکارا خمیده یا مخدوش باشد، نشان دهنده خطی بودن ضعیف است. به طور کلی، ترانسفورماتور جریان باقیمانده باید خطی خوبی در محدوده جریان نامی داشته باشد تا از دقت و قابلیت اطمینان نتایج اندازه گیری اطمینان حاصل شود.
6. آزمون ضریب مغناطیس باقیمانده
اعمال جریان DC: ابتدا مقدار مشخصی جریان DC را به سیم پیچ اولیه ترانسفورماتور اعمال کنید تا هسته را تا حد اشباع مغناطیسی کنید.
اندازه گیری جریان را قطع کنید: سپس جریان DC را قطع کنید، ترانسفورماتور را در حالت مدار باز قرار دهید و از یک مغناطیس سنج و سایر تجهیزات برای اندازه گیری چگالی شار مغناطیسی باقیمانده در هسته آهنی استفاده کنید.
محاسبه ضریب مغناطیسی باقیمانده: ضریب مغناطیسی باقیمانده را بر اساس چگالی شار مغناطیسی باقیمانده و چگالی شار مغناطیسی اشباع محاسبه کنید. ضریب مغناطیسی باقیمانده باید الزامات استانداردهای محصول یا مشخصات مربوطه را برآورده کند. ضریب مغناطیسی باقیمانده بیش از حد ممکن است باعث ایجاد خطا در عملکرد عادی ترانسفورماتور شود و بر عملکرد و دقت اندازه گیری آن تأثیر بگذارد.
7. تست مشخصه دما
تغییر دمای محیط: ترانسفورماتور جریان باقیمانده را در محیط‌های دمایی مختلف، مانند دمای پایین ({0}} درجه)، دمای معمولی (25 درجه)، دمای بالا (55 درجه) و غیره قرار دهید.
اندازه گیری پارامترهای مرتبط: در هر نقطه دما، نسبت تبدیل ترانسفورماتور، دقت، مقاومت عایق و سایر پارامترها را اندازه گیری کنید و داده های مربوطه را ثبت کنید.
تجزیه و تحلیل تأثیر دما: تغییرات پارامترها را با دما مشاهده کنید و پایداری عملکرد ترانسفورماتور را در دماهای مختلف ارزیابی کنید. یک ترانسفورماتور جریان باقیمانده واجد شرایط باید در محدوده دمایی مشخص شده باشد و تغییرات در پارامترهای مختلف عملکرد آن باید در محدوده خطای مجاز باشد تا از عملکرد قابل اعتماد در دماهای مختلف محیط اطمینان حاصل شود.
8. تست ظرفیت اضافه بار
اعمال جریان اضافه بار: جریان اضافه باری را که از مضربی معینی از جریان نامی بیشتر است به سمت اصلی ترانسفورماتور اعمال کنید، مانند 1.2 برابر، 1.5 برابر، 2 برابر جریان نامی. بارها و غیره برای مدت معینی.
بررسی تغییرات عملکرد: پس از اعمال جریان اضافه بار، فوراً نسبت، دقت، مقاومت عایق و سایر پارامترهای ترانسفورماتور را اندازه گیری کنید و آنها را با پارامترهای قبل از اضافه بار مقایسه کنید. در عین حال بررسی کنید که آیا ترانسفورماتور دارای پدیده‌های غیرعادی مانند گرم شدن بیش از حد، سیگار کشیدن، بو و غیره است یا خیر.
ظرفیت اضافه بار قاضی: اگر پارامترهای مختلف عملکرد ترانسفورماتور پس از اضافه بار همچنان بتواند الزامات را برآورده کند و هیچ نشانه آشکاری از آسیب وجود نداشته باشد، به این معنی است که ظرفیت اضافه بار خوبی دارد. در غیر این صورت، ظرفیت اضافه بار کافی نیست و مشکلاتی در کیفیت محصول وجود دارد.
9. تست توانایی ضد تداخل
اعمال سیگنال تداخل: انواع مختلفی از سیگنال های تداخل را در سمت اولیه یا ثانویه ترانسفورماتور اعمال کنید، مانند تداخل فرکانس برق، تداخل فرکانس بالا، تداخل پالس و غیره. دامنه و فرکانس سیگنال تداخل باید با توجه به تداخل تعیین شود. وضعیت در محیط استفاده واقعی
نتایج اندازه گیری را مشاهده کنید: در حین اعمال سیگنال تداخل، جریان خروجی ترانسفورماتور را اندازه گیری کنید و مشاهده کنید که آیا سیگنال خروجی پایدار است، آیا نوسانات آشکار، اعوجاج یا نقص و غیره وجود دارد یا خیر.
ارزیابی قابلیت ضد تداخل: اگر ترانسفورماتور هنوز بتواند جریان باقیمانده را در حضور سیگنال های تداخل اندازه گیری کند و سیگنال خروجی پایدار و قابل اعتماد باشد، به این معنی است که دارای قابلیت ضد تداخل قوی است. در غیر این صورت، قابلیت ضد تداخل ضعیف است و به راحتی تحت تأثیر تداخل خارجی قرار می گیرد که بر دقت اندازه گیری و عملکرد حفاظتی تأثیر می گذارد.